İkinci yazımda “Sofranın Elçileri” başlığıyla Türk Mutfağı Haftası›nda dünyanın dört bir yanına giden şeflerden söz etmiştim. Venezüela’da, Lüksemburg’da, İşkodra’da Türk sofrasını kuran meslektaşlarımı anlatırken, bu yazıda kendimi de aynı satırların içinde yazıyorum. Ekim ayının ortasında, Cakarta’da, elimde bir Osmanlı tabağıyla tam olarak o sahnedeydim.

Islamic Chef & Culinary Indonesia’nın (ICCI) resmî daveti üzerine, 14-18 Ekim tarihlerinde Jakarta International Convention Center’da düzenlenen 4. Indonesia International Halal Chef Competition’da (IN2HCC 2026) uluslararası jüri üyesi olarak görev aldım. Yarışma, 13. Indonesia Sharia Economic Festival (ISEF) ile birlikte yapıldı. Dünyanın en kalabalık Müslüman nüfusuna sahip bu ülkede helal mutfak yalnızca bir beslenme tercihi değil; şefleri, üreticileri, bürokratları ve iş dünyasını aynı salonda buluşturan büyük bir ekonomi ve kültür platformu. Farklı ülkelerden şeflerle aynı jüri masasını paylaşmak, mutfağın ortak bir dil olduğunu bir kez daha gösterdi: tabaklar farklı, ama ölçütler her yerde aynı. Emek, özen ve malzemeye saygı.

Organizasyonun bana göre en anlamlı bölümü, jüri üyelerinden kendi ülkelerinin mutfak kültürünü temsil eden bir yemek hazırlamalarının istenmesiydi. Bazı ülkeler hazırlamadı ancak ben büyük bir istek ve gururla hazırlamak istedim. Seçimim kebap ya da baklava gibi dünyanın zaten tanıdığı lezzetler yerine, bir hikâye anlatabilecek bir tabak olan Mutancana oldu.

Kuzu etinin kuru meyveler (kayısı, incir, üzüm, mürdüm eriği), badem ve balla ağır ağır piştiği Mutancana, Osmanlı saray mutfağının et ile meyveyi buluşturan en zarif örneklerinden biri. Fatih Sultan Mehmet’in saray mutfağında pişen ve yaklaşık 600 yıllık tarihi belgelenen bir yemek. Üstelik kökleri, Osmanlı’nın başkenti Edirne’nin saray mutfağına uzanır. Yani Trakya Sofrası köşesinde anlattığım toprakların bir lezzetini, binlerce kilometre öteye taşımış oldum.

Ama asıl mesele yemeğin kendisi değil, onu nasıl sunduğumdu. Tadımın yanında Mutancana’nın saray mutfağındaki yerini, Fatih dönemiyle ilişkisini ve o dönemin mutfak kültürünü anlatan kısa bir sunum yaptım. Salonda yalnızca şefler yoktu; bürokratlar, firma sahipleri, farklı meslek ve görevlerden pek çok katılımcı da sunumu ilgiyle takip etti. Tadımın ardından salonu dolduran alkış, benim için jüri masasındaki tüm puanlardan daha anlamlıydı. Farklı ülkelerden, farklı mutfak geleneklerinden gelen insanlar, beş yüz yılı aşkın bir saray yemeğini ilk kez tadıyor ve beğeniyordu. O an bir kez daha deneyimledim, tabağa bir hikâye eşlik ettiğinde, yemek bir ülkenin tarihini anlatan bir belgeye dönüşüyor.

Bir tabak yemek bir ülkeyi tanıtmaya yetmez; ama doğru anlatılmış bir tabak, o ülkeye açılan ilk kapı olabilir.

Program kapsamında Türkiye Cumhuriyeti Cakarta Büyükelçisi Sayın Prof. Dr. Talip Küçükcan ile de bir araya geldim. Jüri görevimi ve organizasyondaki çalışmaları konuştuğumuz görüşme, kısa sürede bu köşenin asıl konusuna, gastrodiplomasiye döndü. Türk mutfağının tarihsel ve kültürel birikiminin uluslararası platformlarda nasıl daha etkin anlatılabileceği ve gastronominin ülkeler arasındaki kültürel bağları güçlendirmedeki rolü üzerine görüş alışverişinde bulunduk. Sayın Büyükelçimize yazarı olduğum “Gastrodiplomasi” ve editörü olduğum “Lezzetin Gücü” kitaplarımı takdim ettiim.

Geçen sayıda NATO Zirvesi’nde devletin mutfakla nasıl konuştuğunu yazmıştım. Cakarta’da ise denklemin diğer tarafını yaşadım: akademinin, sahadaki şefin ve diplomasinin aynı masada buluşmasını. Gastrodiplomasi yalnızca büyük zirvelerin gala yemeklerinde değil; bir jüri masasında, bir tadım sunumunda, büyükelçilikte de yapılıyor.

Bu programın gerçekleşmesinde Milli Mutfak Hareketi’nin ve Öner Çulfaz şefin katkısı büyüktü; kendilerine teşekkür borçluyum. Kırklareli Üniversitesi’ni ve Türkiye’yi uluslararası bir platformda temsil etmek ise benim için ayrı bir gurur oldu.

Bu köşenin ilk yazısında Türkiye’nin mutfak potansiyelini ne kadar bilinçli kullandığını sormuştum. Cakarta’dan dönerken, cevabın bir kısmının bireysel temaslarda saklı olduğunu düşünüyorum. Her şef, her akademisyen, her tabak küçük bir elçilik. Bunlar bir araya geldiğinde strateji de kendiliğinden şekilleniyor.

Gelecek sayıda Cakarta’nın sokaklarına ve Endonezya mutfağının kendisine döneceğim. Bu kez jüri masasından değil, meraklı bir gezginin gözünden.