Türk kültüründe kahvenin yeri başkadır. Bir fincan kahve bazen bir hatırayı, bazen bir gönül bağını, bazen de ömür boyu sürecek bir sevdanın ilk adımını anlatır. Hele ki içine bir tutam tuz karışmışsa… İşte o zaman kahvenin tadı değişir, hikâyesi ise yıllar geçse de unutulmaz.

Son dönemde televizyon ekranlarında izleyicilerin ilgisini çeken Tuzlu Kahve hikâyesi de tam olarak böyle bir sevdanın izlerini taşıyor. Geçmişten günümüze uzanan bu anlatı, bize aşkın bazen büyük sözlerde değil, küçücük bir mahcubiyeti incitmeden karşılayan kocaman bir gönülde saklı olduğunu hatırlatıyor.

Anlatılanlara göre, Abdülhamid döneminde miralay olarak görev yapan Osman Fevzi Bey, Semahat Hanım’a gönülden bağlıdır. Emekliliğinin ardından gönlündeki bu sevdayı hayata geçirmek isteyen Osman Fevzi Bey, annesini de yanına alarak Semahat Hanım’ın ailesinin kapısını çalar. Maksadı bellidir: Sevdiği kadınla bir ömür geçirmek ve bu güzel niyetini aile büyükleriyle paylaşmak.

Semahat Hanım da Osman Fevzi Bey’e karşı kayıtsız değildir. Ancak o gün, gönlünü heyecan sarmıştır. Misafirine ikram etmek üzere kahvesini hazırlarken dalgınlığına yenik düşer; şeker yerine kahveye tuz koyar.

Şimdi düşünün… Bir genç kadın, gönlünü kaptırdığı adamın karşısında mahcup olmaktan korkuyor. Önüne koyduğu kahvenin tadı beklediği gibi değil. Osman Fevzi Bey ise ilk yudumda kahvenin tuzlu olduğunu anlıyor. Fakat sevdiği kadının yüzündeki mahcubiyeti fark edince sesini çıkarmıyor. Üstelik tuzlu kahveyi çok sevdiğini söyleyerek onu rahatlatıyor.

İşte bana kalırsa bu hikâyenin asıl güzelliği de burada başlıyor.

Çünkü sevmek, yalnızca güzel günlerde el ele yürümek değildir. Sevmek, karşındakinin kusurunu yüzüne vurmamak, heyecanını anlayışla karşılamak, onu utandırmak yerine gönlünü hoş tutmaktır. Osman Fevzi Bey’in o gün yaptığı, basit bir nezaket hareketinden çok daha fazlasıdır. Sevdiği kadının kalbini incitmemeyi, kendi damak zevkinden üstün tutmuştur.

Aile büyüklerinin de onay vermesiyle Semahat Hanım ile Osman Fevzi Bey evlenir. Rivayet edilen bu güzel aşk hikâyesine göre çiftin evliliği 50 yılı aşkın bir süre devam eder. Semahat Hanım da eşine, o ilk karşılaşmalarında ikram ettiği tuzlu kahveyi yıllar boyunca sunmayı sürdürür. Bir düşünün, yarım asrı aşan bir beraberlik… Aynı evin içinde paylaşılan sevinçler, aşılan zorluklar, birlikte yaş alınan yıllar ve her fincanda yeniden hatırlanan o ilk gün. Bir zamanlar mahcubiyetle başlayan tuzlu kahve, yıllar içinde iki insanın ortak hatırasına, sevginin sessiz bir sembolüne dönüşür.

Belki de en çok ihtiyacımız olan şey, sevgiyi yeniden böyle anlamak. Her şeyin kusursuz olmasını beklemeden, karşımızdakini olduğu gibi kabul etmek… Küçük hataları büyütmek yerine bir tebessümle geçiştirmek… Haklı çıkmaya çalışmak yerine sevdiğimiz insanın kalbini korumayı seçmek…

Ben Emine Beder olarak bu hikâyenin en çok o ince düşünülmüş davranışını önemsiyorum. Çünkü hayatın lezzeti, her zaman önümüze konulanların kusursuz olmasında değil; onları kimin, hangi duyguyla sunduğunda gizlidir.

Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır deriz. Peki ya içine sevgi, anlayış ve incelik de katılmışsa? O zaman hatırı belki de bir ömre sığmaz.

Tuzlu kahve bize şunu anlatıyor: Gerçek sevgi, bazen bir kelimeyle değil, söylenmeyen bir sözle belli olur. Bazen büyük fedakârlıklarla değil, küçücük bir mahcubiyeti paylaşarak büyür.

Ve kimi zaman bir fincan tuzlu kahve, iki insanın ömürlük hikâyesinin en tatlı hatırası olur.

Siz siz olun, sevdiğiniz insanın kahvesi biraz tuzlu oldu diye yüzünüzü ekşitmeyin. Belki de o fincanda, bir ömür boyu sürecek en güzel hatıranız saklıdır.