İstanbul’u İstanbul yapan yalnızca Boğaz’ın mavisi, tarihi yarımadanın silueti ya da vapurların ardından bıraktığı köpüklü izler değildir. Bu şehrin ruhunu anlamak için bazen bir meydanda durup etrafı seyretmek, bazen bir vapurun güvertesinde martıların sesini dinlemek, bazen de sıcacık bir simidin kokusunu takip etmek yeterlidir. Çünkü İstanbul’da simit, yalnızca bir hamur işi değil; gündelik hayatın, ortak hafızanın ve şehrin kendine özgü telaşının ayrılmaz bir parçasıdır.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte İstanbul sokaklarında başlayan hareketliliğin en tanıdık eşlikçilerinden biridir simit. İşine yetişmeye çalışanlar, okul yolundaki öğrenciler, vapura koşan yolcular… Herkesin yolu bir noktada simitçinin tezgâhıyla kesişir. Kızarmış susamların kokusu, kalabalığın ve egzoz dumanının arasından sıyrılarak insana kısa bir mola verir. Kimi bir bardak çayla kahvaltısını tamamlar, kimi de günün telaşına elinde yarım simitle karışır.

İstanbul simidinin sırrı, belki de sadeliğinde saklıdır. Dışı çıtır çıtır, içi yumuşak; üzerindeki susamlar ise her lokmada ayrı bir lezzet bırakır. Ne gösterişli sunumlara ne de uzun hazırlıklara ihtiyaç duyar. Bir simit, bazen en mütevazı kahvaltı, bazen uzun bir yolculuğun arkadaşı, bazen de insanın kendine ayırabildiği birkaç dakikalık huzurdur.

Simitin en güzel hikâyeleri ise İstanbul’un kıyılarında yazılır. Eminönü’nde, Karaköy’de ya da Kadıköy iskelesinde simidini eline alan birinin gözleri ister istemez denize çevrilir. Martılar havada süzülürken simitten koparılan küçük parçalar, şehrin alışılmış manzarasına karışır. Vapur düdükleri, denizin kokusu ve susamın lezzeti bir araya geldiğinde İstanbul, bütün karmaşasına rağmen insana tanıdık bir sıcaklık sunar.

Simit aynı zamanda bu şehrin insanlarını birbirine yaklaştıran ortak bir lezzettir. Gelir düzeyi, mesleği ya da yaşı ne olursa olsun pek çok İstanbullunun hayatında kendine yer bulur. Kimi için çocukluk anısıdır, kimi için öğrencilik yıllarının ekonomik öğünü, kimi içinse sabah işe giderken edinilmiş bir alışkanlık. Simidin etrafında biriken hatıralar, İstanbul’un kuşaklar boyunca değişen ama özünü koruyan yaşam kültürünü anlatır.

Elbette İstanbul da değişiyor. Sokaklar kalabalıklaşıyor, alışkanlıklar dönüşüyor, kahvaltı sofraları çeşitleniyor. Ancak simitçiler, kimi zaman omuzlarında taşıdıkları tepsileriyle, kimi zaman iskelelerin yakınındaki tezgâhlarıyla bu değişimin içinde varlıklarını sürdürüyor. Onların sesi, şehrin gündelik hayatına karışan eski ve tanıdık bir ezgi gibi duyuluyor.

Belki de simidin asıl değeri burada yatıyor: Büyük bir şehrin içinde küçük mutluluklar sunabilmesinde. Bir simit alıp birkaç dakika durmak, etrafı seyretmek ve hayatın akışına eşlik etmek… Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey budur.

İstanbul’u anlatmak için uzun cümleler kurabilir, tarihî yapılarından, saraylarından ve eşsiz manzaralarından söz edebiliriz. Fakat bu şehrin gerçek hikâyesi, kimi zaman bir simitçinin tepsisinde, kimi zaman bir vapur yolcusunun elinde saklıdır. Çünkü İstanbul, yalnızca görülen değil, koklanan, tadılan ve yaşanan bir şehirdir.

Ve bu büyük hikâyenin en sade ama en unutulmaz kahramanlarından biri, hiç kuşkusuz simittir. Susam kokusuyla sokaklara yayılan, martılara eşlik eden ve her lokmada biraz geçmişi hatırlatan İstanbul simidi, şehrin değişmeyen lezzetlerinden biri olmaya devam ediyor.